ความจำ

posted on 12 May 2011 21:43 by tofubear
 
านมาแล้ว มีเด็กนักเรียนคนหนึ่ง เขาเจอเด็กผู้หญิงคนหนึ่งโดยบังเอิญ เขาชอบเด็กสาวคนนั้น แต่ เขากลับไม่กล้าบอกออกไป เขาไม่กล้าบอกเธอว่าเขาคิดอย่างไร และเขาสาบานกับตัวเองว่าเขาจะไม่มีวันพูดออกไป ไม่ว่าอย่างไร
วันหนึ่ง เด็กสาวเดินเข้าห้องเรียนมาด้วยความเศร้าโศก เด็กหนุ่มรู้ดีว่าเธอมีปัญหา เด็กหนุ่มไม่กล่าวอะไรออกไป ทั้งยังคงไม่กล้าถามว่าเกิดอะไรขึ้น ได้แต่เก็บความอยากรู้อยากเห็นอันนั้นไว้ในใจ
เด็กสาวนั่งลงข้างเด็กหนุ่ม ยื่นแขนซ้ายออกมา พร้อมกับยื่นพลาสเตอร์มาให้เด็กหนุ่มพร้อมกล่าวว่า 
 
"ติดให้หน่อยได้ไหม? เราติดเองไม่ถนัด"  เด็กสาวกล่าว
 
เด็กหนุ่มตกลง ก่อนจะปิดพลาสเตอร์แผ่นนั้นให้เด็กสาว พร้อมกล่าวถามออกไปว่า
 
"ไปทำอะไรมา" 
 
เด็กสาวทำหน้าอ้ำอึ้ง พร้อมกับบอกปัดไปว่า "ไม่มีอะไร" แต่เด็กหนุ่มยังคงเซ้าซี้ต่อไป 
 
"เราทะเลาะกับแม่นะ เราไม่อยากอยู่แล้วว" เด็กสาวกล่าว
 
ความเป็นมาของแผลที่ข้อมือ เด็กหนุ่มไม่จำเป็นต้องถามต่อไปว่าเกิดอะไรขึ้น เขาถอนหายใจ ก่อนจะกล่าวว่า 
 
"หากเธอตายไป เธอจะไม่รู้สึกอะไร จะไม่รับรู้อะไร แต่คนที่อยู่ข้างหลัง เขาจะเสียใจ คนที่รักเธอ เขาจะเสียใจ เพราะฉะนั้น วันหลัง อย่าทำอีก" เด็กหนุ่มกล่าวจบพร้อมกับยิ้มให้เด็กสาว
 
สามเดือนผ่านไป เด็กหนุ่มขอเด็กสาวเป็นแฟน เด็กสาวตกลงใจคบ 
 
สี่เดือนหลังจากนั้นคือช่วงเวลาที่เด็กหนุ่มมีความสุขมากที่สุดในชีวิต เขายิ้มแม้ไม่มีเรื่องให้ยิ้ม เขาในวันที่อ่อนล้า เขาสามารถยิ้มได้ในทุกเวลา 
เพราะเขารู้ว่าส่วนใดส่วนหนึ่งในโลกใบนี้ ยังมีคนที่รักเขาอยู่และยังมีคนที่เขารัก
 
เขาสาบานว่าเขาจะไม่รักใครเท่านี้อีกแล้ว 
 
"ความสุขอยู่ไม่นาน" คำกล่าวนี้เป็นจริงเสมอ และเป็นจริงตลอดมา 
เด็กหนุ่มก็ ไม่ใช่ข้อยกเว้น
 
สี่เดือนผ่านไป ทั้งสองคนบอกเลิกกัน ชีวิตของเด็กสาวดำเนินต่อไป ชีวิตของเด็กหนุ่มสะดุดหยุดลง เข็มเวลาของทั้งสองคนไม่เท่ากันอีกต่อไปแล้ว 
สองชีวิตเริ่มต้นที่จะเดินร่วมทางกัน เมื่อมาถึงทางแยก หนึ่งชีวิตยังเดินหน้าต่อไป อีกหนึ่งชีวิตหันหลังกลับไปมองข้างหลังในเส้นทางที่ผ่านมาเหมือนจะเก็บความรู้สึกและช่วงเวลาที่เขาได้ใช้ร่วมกับเธอ
หนึ่งชีวิตยังคงเดินต่อไปไม่หยุดยั้งอีกหนึ่งชีวิตยังคงไม่มีแรงก้าวเดิน 
 
เด็กหนุ่มตัดสินใจละทิ้งชีวิตที่เขาเคยชิน สรรหาสถานที่ใหม่ที่ไกลออกไป เหตุผลของเขา คือหนีความเจ็บปวด
 
เด็กสาวตัดสินใจละทิ้งสถานที่ที่เธอเคยอยู่ สรรหาสถานที่ที่ไกลออกไป เหตุผลของเธอ คือเพื่อความสนุกและประสบการณ์
 
เด็กหนุ่มพยายามเริ่มต้นชีวิตใหม่ เด็กสาวยังคนเดินต่อไปโดยไม่หันหลังกลับมา 
 
นึ่งปีผ่านไป ทั้งสองกลับมาในสถานที่เดิม เด็กหนุ่มดำเนินชีวิตต่อไป 
 
เด็กสาวก็ดำเนินชีวิตต่อไป 
 
ชีวิตของทั้งสองยังคงดำเนินต่อไป แม้ไม่มีกันแล้ว แต่หนึ่งชีวิตดำเนินต่อไปโดยปรกติสุข อีกหนึ่งชีวิตเหมือนไร้วิญญาณ 
 
"ชีวิตคนเรา ไม่ว่าอย่างไรก็ยังดำเนินต่อไป ไม่ว่าจะเสียใจแค่ไหน โลกก็ยังหมุนไป ดวงอาทิตย์ยังคงขึ้นและตกเหมือนเดิม โลกไม่ได้มีหน้าที่หยุดเดินเพื่อให้เราเสียใจ โลกดำเนินต่อไป วันเวลาก็ยังหมุนเวียนไปไม่หยุดยั้ง" 
 
เด็กหนุ่มรู้ถึงข้อนี้ดี แต่เหมือนความรู้สึกไม่เคยจางหายไป แม้ว่าเขาจะเจอใคร แต่เขาทำตามคำสาบาน 
เด็กหนุ่มไม่เคยรักใครเท่าเด็กสาวคนนั้นอีกเลย
 
จากวันนั้นถึงวันนี้ สามปีกว่า เด็กหนุ่มไม่เคยลืม แม้ว่าเขาจะอยู่ที่ไหน 
 
เรื่องราวข้างบน เป็นเรื่องราวที่่ฟังดูเหมือนละครนิยายน้ำเน่าทั่วไป แต่เรื่องราวนั้นเกิดขึ้นจริง และเรื่องราวนั้นยังคงดำเนินต่อไปโดยกระทั่งผมเองก็ไม่รู้ว่าจุดจบมันอยู่ที่ไหน
 
"สิ่งใดที่ต้องพยายามจำ สิ่งนั้นไม่สำคัญจริง" นิ้วกลมกล่าวเอาไว้
 
ณ วันนี้เด็กหนุ่มเชื่อแล้วว่าสิ่งๆนั้นสำคัญจริง แม้ว่าเขาต้องการลืมแค่ไหนก็ตาม แต่คนที่ถือหัวใจของเขาเดินไปมาพร้อมกับความสุข นั้น มีความสำคัญกับชีวิตเขาแน่นอน 
 
เรื่องราวนั้น ยังคงพิสูจน์ว่า หัวใจจดจำได้ดีกว่าสมอง และไม่รู้เมื่อไหร่เด็กหนุ่มจะลืมคนๆนั้นได้ 

Comment

Comment:

Tweet

โอ้วเศร้า

#4 By Aom Amp' on 2011-05-13 01:30

ขอบคุณครับ
ประทับใจ

Hot! Hot!

#2 By อิสระรำพัน on 2011-05-13 00:31

big smile big smile big smile
ชอบท่อนนี้จังคะ

"ชีวิตคนเรา ไม่ว่าอย่างไรก็ยังดำเนินต่อไป ไม่ว่าจะเสียใจแค่ไหน โลกก็ยังหมุนไป ดวงอาทิตย์ยังคงขึ้นและตกเหมือนเดิม โลกไม่ได้มีหน้าที่หยุดเดินเพื่อให้เราเสียใจ โลกดำเนินต่อไป วันเวลาก็ยังหมุนเวียนไปไม่หยุดยั้ง"

อ่านแล้วประทับใจ เขียนได้ซึ้งมากคะ
Hot! big smile big smile

--------------------

#1 By YiM-YiiM on 2011-05-12 23:33