หนังสือการ์ตูน(comics) เป็นหนังสือที่เด็กแทบทุกคนชอบ เพราะสิ่งที่บรรจุอยู่ในนั้นคือจินตนาการของคนผู้หนึ่งที่บรรยายออกมาผ่านรูปภาพและตัวอักษร สื่อความหมายด้วยลายเส้นที่มีรูปแบบที่แตกต่างกันไป ไม่ว่าจะหนังสือการ์ตูนของประเทศใด ล้วนแต่เป็นที่ชื่นชอบของเด็กๆทั้งสิ้น 
 
    "เพราะเด็กมีจินตนาการ จึงทำให้การ์ตูนสนุก เพราะการ์ตูน ไม่ได้รับรู้หรือลิ้มรสความสนุกได้ด้วยเหตุผล แต่หากเป็นเพราะ จินตนาการ" 
 
    ที่่บ้านของกระผมเอง เป็นห้องสมุดย่อยๆได้อย่างดี ในบ้านเต็มไปด้วยหนังสือ บุคคลที่แนะนำโลกของตัวอักษรให้ผมได้รู้จักคือ "เตีย" หรือ "พ่อ" ของกระผมเอง เตียไม่เคยปิดกั้นว่าเป็นหนังสือใด ขอให้เปิดเข้าไปมีตัวอักษรที่พิมพ์ด้วยหมึกจรดไว้เป็นใช้ได้ 
    ผมรู้จัก สามเกลอ พล นิกร กิมหงวน ของท่าน ป.อินทรปาลิต เพราะเตี่ย รู้จัก ฤทธิ์มีดสั้น มังกรหยก ลูกมังกรหยก ดาบมังกรหยก กระบี่นิลกาฬ แด่คุณครูด้วยคมแฝก หักลิ้นช้าง แม่ลาวเลือด และอื่นๆอีกมากมายที่อัดเอาไว้จนเต็มตู้หนังสือจนกระจายรอบบ้านก็เพราะเตีย 
    แต่ผมรู้จัก "นูเบ มืออสูรล่าปีศาจ" ด้วยตัวเอง เมื่อตอน ประถมสอง จากนั้นรู้จัก "เกมส์กลคนอัจฉริยะ" และอื่นๆอีกมากมาย ด้วยตนเอง 
 
       โลกแห่งตัวอักษร ไม่เคยจากไปเลยนับแต่บัดนั้น หากแต่อรรถรสที่ได้มากลับต่างออกไป 
 
    ตัวผมเองก็จำได้เลือนรางแล้วถึงความรู้สึกของตัวเองที่เปิด มืออสูรล่าปีศาจเล่มที่หนึ่ง เป็นครั้งแรก แต่สิ่งที่จำได้อย่างชัดแจ้งคือ มันมีความสุข ใช่ครับ ผมมีความสุขกับการเห็นผู้ชายคนนึงมีมือข้างซ้ายเป็นอสูร และหลังจากนั้นผมก็มีความสุขกับการได้เห็นคนสองคนยืนเล่นไพ่กัน อีกประมาณห้าปีต่อมา ผมมีความสุขกับการเห็นเด็กตัวกะเปี๊ยกคนนึง ใช้วิชานินจาสู้กับคนอื่น 
 
     ตอนนั้นมันช่างสนุกเหลือเกิน ความสนุกของผมได้สะดุดหยุดลง เมื่อแม่ยื่นคำขาด "ห้ามอ่านการ์ตูน มันไร้สาระ" ผมจำได้ว่าเคยแอบเช่าการ์ตูนแล้วแม่จับได้ โดนตีตั้งสามที ยังจำได้ว่า การ์ตูนเรื่องนั้นคือ โคนัน เล่ม ห้า และ หก แต่หลังจากนั้นมา ผมก็ยังแอบซื้อการ์ตูน จนแม่ไม่รู้ว่าด้วยความเบื่อหน่ายหรืออย่างไร ก็เลิกบ่นและห้ามไปในที่สุด 
 
    สาระ ของการ์ตูน คืออะไร ตอนนั้นที่ผู้ใหญ่หลายคนพยายามป้อนใส่หูผมเหลือเกิน ว่า "มันไร้สาระๆๆๆ" 
 
    ความคิดของผมนั้นถูกเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่ เมื่อตอน ม.3 ผมเรียนพิเศษที่ Enceoncept ที่ งามวงศ์วาน เด็กชายหน้าตาเนิร์ดๆคนหนึ่งเดินออกมาพร้อมหนังสือการ์ตูนนารุโตะเล่ม 20 เด็กชายคนนั้นเดินไปหาผู้หญิงวัยกลางคนที่นั่งอยู่ข้างผม 
 
      "ทำไมลูกเอาแต่อ่านหนังสือไร้สาระ หนังสือเรียนทำไมไม่อ่าน" ผมคงไม่คิดอะไรและปล่อยให้มันผ่านไป หากคำพูดที่หญิงวัยกลางคนผู้นั้นได้กล่าวออกมานั้นมีส่วนแตกต่างจากประโยคที่แม่ผมพูดกรอกหูผมในสมัยเด็ก ทว่า มันไม่ต่าง 
 
      มัธยมห้า ผมตัดสินใจใช้ชีวิตนักเรียนแลกเปลี่ยนที่แคนาดา เพื่อนคนอื่นบ่นว่า อากาศหนาว อาหารกินยาก และปัญหามากมายอื่นๆที่ดูจะเป็นอุปสรรคเหลือเกินสำหรับ นักเรียนไทย ที่กินแต่ข้าว อยู่ในเมืองร้อน และใช้ภาษาไทยอย่างพวกเรา แต่เรื่องพวกนั้น ไม่เคยเกิดกับผม พูดง่ายๆคือ "ผมแม่งไม่มีปัญหาอะไรเลย" หนำซ้ำยังสนุปสนานกับชีวิตที่อยู่ในเมืองหนาว อาหารทุกอย่างต้องมีชีส และภาษาอังกฤษที่เหมือนไม่เคยเจอมาก่อนในชีวิต 
      ความบัดซบของหนึ่งปีในแคนาดาของผมมีเพียงสองอย่าง คือ รัฐที่ผมไปอยู่คือ ควิเบค เป็นที่รู้กันดีว่า ภาษากลางทางราชการของรัฐนี้คือ ภาษาฝรั่งเศส แม้ผมจะโชคดีได้เมืองที่ที่ติดกับ ออตตาว่าซึ่งผู้คนพูดภาษาอังกฤษ แต่กระนั้นเลย ผมก็ยังถูกบังคับให้เรียนภาษาฝรั่งเศสในโรงเรียน 
      ความบัดซบอย่างที่สองคือ "การ์ตูนแม่งหาอ่านยากมาก" เล่มละ 10 เหรียญหากผมจำไม่ผิด นั่นหมายความว่าผมต้องซื้อการ์ตูนเล่มละ สามร้อยบาท (ผมซื้อไป สิบเล่ม เพราะความทนไม่ไหว) หนำซ้ำ ห้องสมุดที่มีการ์ตูนญี่ปุ่นให้อ่านฟรี แม่งเสือกเป็นภาษาฝรั่งเศสซะฉิบ 
 
      หนึ่งปีที่ต่างแดน โลกของผมกับแฟนตาซีถูกตัดขาด จนผมกลับมา เอนท์ทร๊านซ์ ซึ่งอย่าให้พูดถึงการ์ตูนเลย กระทั่งทีวียังไม่ได้แตะ 
       จวบจนวันนี้ นักศึกษากฎหมายชั้นปีที่สอง ผมกลับบ้าน เปิดการ์ตูนเล่มเดิมๆที่เคยอ่าน และมองลงไปในหน้งสือเล่มเดิมที่เคยเจอ พยายามอ่านสาระที่มีอยู่ในหนังสือ พยายามเค้น ค้น และท้ายที่สุด ผมก็เจอ 
 
       " การ์ตูนเป็นหนังสือที่ไม่มีสาระจริงๆ" ทำไมนะเหรอ? "เพราะมันไม่สมควรจะมีสาระ" และผมก็ได้รู้ว่า คนที่เปิดการ์ตูนอ่าน เขาไม่ได้ต้องการสาระ เขาต้องการที่ๆผู้อ่านนั้นสามารถจินตนาการได้ ที่ๆจินตนาการมีความหมาย เป็นที่เล็กๆในโลกใบใหญ่ที่ "ทุกอย่าง ต้องมีสาระ" ที่ๆ จินตนาการของคนหนึ่งคน ถูกเติมเต็ม 
 
       บางทีก็น่าเสียดาย ที่ "จินตนาการ" ไม่เหลือที่ให้ยืนบนโลกใบนี้อีกต่อไป 
 
  พอเขียนมาถึงตรงนีก็คิดได้ว่า บางที สาระของการ์ตูนทุกเล่มคือ  จินตนาการนี่เอง 
 
     เพราะฉะนั้น อย่าด่าลูกว่าไม่มีจินตนาการ หากยังไม่ยอมให้ลูก "อ่านการ์ตูน" 

Comment

Comment:

Tweet

หวัดดีค่ะblogสวยดีนะคะ

#4 By แก้วเซรามิค (61.90.109.119) on 2011-12-22 22:54

ทักทายจ้า ยินดีที่ได้รู้จักนะ

#3 By น๊อต (61.90.109.119) on 2011-12-22 22:54

ผมว่าการ์ตูนมันได้ทั้งสาระ และจินตนาการนะ

แถมแก้เครียดได้เยอะเลยล่ะครับconfused smile



#2 By 121 on 2011-12-16 10:11

เอ

แต่ผมอ่านการ์ตูนบางเรื่องแล้ว ผมก็คิดว่ามันมีสาระนะ

#1 By ศรี on 2011-12-16 02:45